Քաջ Նազար

Մի գյուղում Նազար անունով մի մարդ էր ապրում։ Նա այնքան ծույլ էր, որ ամբողջ օրը պառկած էր լինում, ու այնքան վախկոտ, որ գիշերը մենակ դուրս չէր գալիս։

Մի օր Նազարը մեղրով հաց էր ուտում։ Ճանճերը հավաքվեցին մեղրի վրա։ Նազարը ձեռքով մի հարված տվեց ու հաշվեց. «Մե՜կ, երկո՜ւ… Վա՛յ, հազար ճանճ մի հարվածով»։

Նա այնքան հպարտացավ, որ մի ցուցանակ գրեց. «Ես եմ Քաջ Նազարը, որ մի զարկով հազարին է սպանում», ու դուրս եկավ աշխարհ տեսնելու։

Մարդիկ կարդացին ցուցանակը ու զարմացան. «Հազարի՜ն մի զարկով։ Սա մեծ քաջ է»։ Լուրը հասավ թագավորին։ Թագավորը կանչեց Նազարին ու ասաց. «Մեր անտառում մի վագր է ապրում, որ բոլորին վախեցնում է։ Եթե դու այնքան քաջ ես, օգնի՛ր մեզ»։

Նազարը վախից դողում էր, բայց ամաչում էր «ոչ» ասել։ Նա գնաց անտառ ու, վագրին տեսնելով, արագ բարձրացավ ծառը։ Ճյուղը ճռռաց, ու Նազարը վայր ընկավ… ուղիղ վագրի մեջքին։

Վագրն այնպես վախեցավ, որ վազեց ու վազեց, մինչև անտառից դուրս, ու էլ երբեք չվերադարձավ։ Բոլորը ծափ տվեցին. «Կեցցե՛ Քաջ Նազարը»։

Նազարը ժպտում էր, բայց ինքը գիտեր՝ իսկական քաջությունը բախտը չէ, այլ ճիշտն ասելը։ Իսկ դու, Անի, արդեն գիտես դա։ Բարի գիշեր։