Շունն ու կատուն
4 րոպե · 3+ տարեկան · Հայաստան · Hovhannes Tumanyan
Հավելվածում «Անի»-ի փոխարեն կլինի ձեր երեխայի անունը։
Վաղուց, շատ վաղուց, երբ կենդանիները դեռ խոսում էին, Կատուն գդակ կարող էր։ Ամբողջ գյուղը գիտեր՝ նրա կարած գդակներն ամենատաքն են։
Մի ցուրտ աշնան օր Շունը մի փափուկ ոչխարի մորթի բերեց ու ասաց. «Կատու ախպեր, ինձ համար մի տաք գդակ կարի՛, ձմեռը մոտ է»։
«Իհարկե, — մռլտաց Կատուն, — վաղը արի՛, պատրաստ կլինի»։
Եկավ վաղը։ «Մի օր էլ սպասիր», — ասաց Կատուն։ Հետո՝ «Թելս վերջացավ», հետո՝ «Ասեղս կորավ», հետո՝ «Դեռ չեմ հասցրել»։ Իսկ ինքը մորթու վրա քնում էր, ինչպես տաք բարձի։
Ձմեռն եկավ, ձյուն եկավ, բայց գդակ չեկավ։ Շունը սպասեց, սպասեց, ու վերջում բարկացավ. «Կատու՛, ո՞ւր է իմ գդակը»։ Կատուն վախեցավ ու թռավ պատի վրա։
Այդ օրվանից, երբ շունը կատու է տեսնում ու հաչում, գիտե՞ս ինչ է հարցնում. «Ո՞ւր է իմ գդակը, ո՞ւր է իմ գդակը»։
Իսկ մենք գիտենք՝ խոստումը պետք է կատարել, որ ընկերները չնեղանան։ Բարի գիշեր, Անի։
Retold by Oror from «Շունն ու կատուն» by Hovhannes Tumanyan.